Na 32 jaar in een laboratorium te hebben gewerkt, zou mijn functie vervallen. Ik kon een andere baan krijgen of gebruik maken van een regeling. Het was nu of nooit. Ik was niet burn-out, maar zeker wel bore-out, verveeld dus. Hoewel ik niet ontevreden was, zei ik al jaren dat ik iets anders wilde. Elke keer had ik wel een reden om het niet te doen. Door telkens mijn grenzen te verleggen was ik in een functie uitgekomen die ver van mij afstond. Te veel vanaf een bureau werken en via de computer. Ik was op zoek naar meer impact en voldoening. Ik miste enorm het persoonlijke contact. Ik als mensen-mens realiseerde mij dat ik niet meer op mijn plek zat. Ik zat gevangen in een baan waar mijn hart niet meer lag, ik zat in een gouden kooi.